තරුණ ගුරුවරයකුගේ සටහන්(A young teacher’s thoughts).

ජීවිතේ ජීවත් කරවන්නේ බලාපොරොත්තු. අපි කෙච්චරක් දුරට ඒක පිළිගන්නවද කියලා කියන්න නං මං දන්නේ නෑ. පහුහිය මාස කීපය හිත තිබුනේ වෙහෙසකර වැඩ ගොඩක හිරවෙලා. ඉවසීමත් ටිකක් විතර අඩුවෙලා තිබුනා. පපුවෙන් කෑල්ලක් කැඩිලා ගියා කියලා හිතිලා තිබුන වෙලාවල් තිබුනා. ගුරුපත්වීම අරං පලවෙනි පාරට එකදිගට දවස් 11 ක් ඉස්කෝලෙන් ඈත් වෙලා ඉන්න උනා.ඒ තරං වේදනාවක් තවත් නං තිබුනේ නෑ. ලැබ් එකේ විදුලි බිල ගෙවා ගන්න බැරුව අපට විදුලියත් නැති උනා.ළමයි ටිකටත් නිවාඩුවක් ගන්න කියලා ඔක්කෝම වැඩ වලින් අයින් වෙලා තමයි හිටියේ.
කාලය ඔක්කෝම ප්‍රශ්න විසදනවා කිව්වට ඒක එහෙම නෙවෙයි. අපේ ප්‍රශ්න විසදලා දෙන්න කාලයට බාරදෙනවාට වඩා අපිම විසදගන්න එක හිතට පුදුම සහනයක් ගෙනත් දෙනවා. අනික කාලය කරන්නෙත් කාලය කන එක විතරයි. අවුල් එහෙමමයි. 2006 මගේ ජීවිතේ හරි මූසල අවුරැද්දක්. දරුණු පලි ගැනීම්, රැවටීම්, පාවා දීම් එක්ක ජීවිතේ ගෙවිලා ගියේ. කොහොම හරි පපුව ආපහු අලුත් උනා. උනා නෙවේ කෙනෙක් කලා. ඊ‍ට කලින් තිබ්බ සතුට හිතේ තියං මං ඊයේ රෑ නින්දට ගියේ. උදේම ඇහැරිලා නංගිට කොල් එකක් ගත්තාම කීවෙත් අයියා අවුරැදු ගානතින් සතුටෙන් ඉන්නවා දැක්කා කියලා. මාමේ ගෙදර එන්න කියලා අඩන නවීන් එක්ක නංගිගේ ජීවිතේ ගෙවෙන හැටි ගැන අමුතු සතුටක් හිතට ආවා.

මං දැං ආපහු බලාපොරොත්තුවක් ගැන අලුත්,නැවුම්  හීන දකිනවා. මේ අද ඉන්න හිතේ සතුට කව්රැ හරි හොරෙන් ගෙනියයිද මං දන්නේ නෑ. ඒක එහෙම වෙන්න එපා කියලා මං පලවෙනි වතාවට ජීවිතේටම ප්‍රාර්ථනා කරනවා.

පහුගිය ටිකේ අම්පාරේ මගේ හොදම යාළුවගේ සහෝදරයාගේ විවාහය සිද්ද උනා. කොලේජ් එකේ ඉන්නකොට තිබුන බැදීමක්. දැං එකම යාවවා එයා.එතනදී මුන ගැහුන අංකල් කෙනෙක් කතා කරකර ඉන්න ගමන් කවියක් කිව්වා.

අහසක් උසට ගිනි කද ජීවනයේ                           ගහේ
දහසක් පැතුම් තිබුනත් මොහොතකදී                නැහේ
රහසක් කියන්නම් නොකියා බැරිම                      පහේ
මොහොතක් උවත් ඔබ නොදැකලා සිටිය      නොහේ

වෙනස් වෙන්නේ චරිත සහ කාලය විතරයි කියලා තමයි හිතෙන්නේ. සිද්ධි හැම එකම එක වගේ. ඉතිං ආපහු ලොකු ගමනක් යන්න අදින් පටන් ගන්න වෙනවා. කැමැත්තෙන්ම පටන් ගන්න මං ආසයි.